สักวันฉันจะไปหาเธอ(อีกครั้ง)

เขียน ณ วันพุธที่ 26 มีนาคม  พ.ศ. 2551

น้องพลอย

เนื่อจากช่วงนี้เจ้พลอยน่ารักมาก นิสัยดีเชียวหลานช๊าน

(แกะหอยแครงให้เราทานวันก่อน ฯลฯ

ดังนั้นเราจึงอยากตอบแทนความดีของคุณหลานเราบ้าง

"คิมแจจุง"

เราก็คุยกะน้องพลอย น้องพลอยบอกเราว่า...

น้องพลอยชอบ"คิมแจจุง" ศิลปินวงดงบันชินกิมากๆๆ

(แล้วมันคือใครวะ?) เราก็เคยได้ยินชื่อวงนี้บ้าง แต่ไม่ได้สนใจเลย

"พี่เขื่อน"

ส่วนนักร้องไทย น้องพลอยชอบ "พี่เขื่อน" วงเคโอติก

อ้อมต้องเรียก พี่เขื่อนตามน้องพลอยไปด้วยเลย ตลกไหมอะ?

 ก็ปกติอ้อมชอบศิลปินคนไหน ส่วนใหญ่อ้อมเรียกคุณศิลปินว่า...น้องตลอดเลยนะ

เช่น น้องว่าน น้องแดน น้องภัทร ไรเงี้ย 

แต่คราวนี้อ้อมต้องมาเรียกเด็กน้อยพวกนี้ว่าพี่ ขำจังอะ

คราวนี้เราก็เลยต้องมานั่งหาประวัติอย่างละเอียด + รูปของศิลปินทั้งสองคน(เจ้สั่งมา)

เราเซฟรูปและประวัติเหล่านี้ ไปให้หลานสุดที่รักในวันศุกร์นี้ 

ปกติเรานะไม่เคยสนใจศิลปินสองคนนี้เลยนะ แต่สองสามวันมานี้

อ้อมนั่งหาประวัติ + รูป จนตาลายไปหมดแหละ

เนี๊ยกลับบ้านไปศุกร์เนี๊ย เปิดรูปให้น้องพลอยดูในโน๊ตบุคค์ที่บ้านนะ

น้องพลอยต้องดีใจมากๆ แน่เลย(พี่อ้อมหวังไว้ว่าจะเป็นอย่างนั้นนะลูกนะ)

ส่วนน้องภูมิ หลานชายสุดที่รัก 

 เค้าชอบพวก พี่หวาย กามิกาเซ่ ,พี่ทาทา ยัง , พี่ลิเดีย

น้องภูมิเค้าชอบพวกนักร้องผู้หญิงอะ 

"พี่หวาย กามิกาเซ่"

"พี่ลิเดีย"

เราต้องเรียกนักร้องพวกนี้ว่า "พี่" ตามหลานอีกแล้วอะ อืม...เราขำดีอะ

แต่โชคดีว่า...น้องภูมิยังไม่เป็นวัยรุ่นมาก(เด็กกว่าเจ้พลอย 1 ปี)

 เลยยังไม่ได้บอกให้พี่อ้อม หารูปและประวัติไปให้

ถ้าน้องภูมิอยากได้เมื่อไหร่ 

 ก็คงไม่พ้นพี่อ้อมต้องหารูปและประวัติไปสังเวยอยู่แล้วลูก

มันเป็นความสุขทางใจจริงๆ นะคะ

ถ้าบ้านใครมีเด็กๆ อยู่ที่บ้านคงพอเข้าใจเราน้อ

เวลาคุยกะหลาน เล่นกะหลาน ทะเลาะ+ ดุกันบ้าง(แต่หลานไม่เคยกลัวเราเลยนะ)

หรือทำกับข้าวให้หลานทาน หลานกอดเรา เรากอดหลาน

มันมีความสุขอย่างประหลาดจริงๆ นะ ว่ากันปะ?

เพลงๆ นี้

เราไม่ได้มีความรัก ไม่ได้อินกะใครเน่ออออออ(แก้ตัวไว้ก่อนเลย)

แต่เมื่อวานนี้ อ้อมไปร้องคาราโอเกะกะจอยมา แล้วร้องเพลงนี้ไง

ก็เลยอยากเขียนไดอารี่ถึงเพลงนี้อีกครั้งอะ

ฟังเพลงนี้เต็มๆ ครั้งแรก ไม่ใช่ฟังเจ้าของเพลงนะ(แบงค์ วงแคลช)

"น้องภัทร วันที่ร้องเพลงนี้"

แต่เราฟังน้องภัทรเดอะสตาร์ 4 ร้องต่างหาก

  น้องภัทรร้องเมื่อวันที่ประกาศผลว่าไม่ได้ไปต่ออะคะ

ก็เพราะว่าเราเชียร์น้องด้วยไง  ก็เลยอินกว่าปกตินิดนึงงงง

เออ...ฟังน้องร้องเพลงนี้ มันก็เพราะดีเน่อ แล้วมันเศร้าๆ ด้วยอะ

แต่ความจริงแล้วอะวันนั้น  น้องภัทรร้องไม่ค่อยเพราะมากเท่าไหร่นะ

 เพราะน้องร้องเพลงไปน้องก็ร้องไห้ไปด้วย(น้องคงเสียใจที่ตกรอบ)

เสียงก็เพี้ยนๆ แต่มันก็ซึ้งนะ แบบธรรมชาติดีอะ

แล้วคราวนี้สิ อีกวันนึงคุณอ้อมตื่นเช้ามาทำงาน 

เซริทหาเพลงนี้ในอินเตอร์เนตใหญ่เลย  ทั้งเวอร์ชั่นแบงค์และเวอร์ชั่นน้องภัทร 

ก็หาเจอทั้งสองเวอร์ชั่นนะ ฟังดูก็เพราะไปคนละแบบ 

เวอร์ชั่นของแบงค์อะเพราะขั้นเทพอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง

แต่เวอร์ชั่นของน้องภัทรนี่ได้คะแนนความพิศวาสส่วนตัวไปอะ ก็เพราะอยู่นะ

หลังจากหาเพลงเจอก็เปิดฟังซะ วันละ 10 รอบเป็นอย่างต่ำ

เพื่อนๆ ที่สำนักฯ คงรำคาญไม่ใช่น้อย เออน่า...เป็นเพื่อนอ้อมต้องอดทน เข้าใจ๊!

แต่...เพลงนี้มีที่มาที่ไปนะคะ เรื่องมันมีอยู่ว่า...

เพลงนี้ แบงค์เค้าร้องให้คุณแม่เค้าที่เสียชีวิตไปอะคะ

แบงค์ เป็นคนที่สนิทกะคุณแม่ และรักคุณแม่มาก

ยิ่งรู้ที่มายิ่งเศร้านะ ถ้าตั้งใจอ่านเนื้อจะรู้เลยว่าเศร้ามากๆๆ

แบงค์อะ เห็นเถื่อนๆ ดิบๆ แบบเนี๊ย เป็นคนอบอุ่นและอ่อนไหวมากเลยนะคะ

(ทำเหมือนสนิทกันเลยนะกรู)

"แบงค์ วงแคลช"

เห็นรอยสักที่แขนแบงค์ปะคะ ที่เป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษอะ

นั้นก็สักชื่อคุณพ่อและคุณแม่นะคะ

อ้อ...เขียนต่อก่อน เรื่องเพลงนี้

ก็ที่ว่าเมื่อวานเย็นไปร้องเกะมา แล้วเราก็เลยกดเลือกเพลงนี้มาร้องใช่ปะ

โอโห้...ดูมิวสิคไปด้วยเนี๊ย มันเศร้ามากๆ เลยนะ

ขนาดเราฟังมาแล้วเป็น 100 รอบ แต่เมื่อวานเรายังน้ำตาซึมเลย

มันเศร้า + เพราะแบบได้ใจจริงๆ

คราวนี้  หลังจากเมื่อวานเย็น  วันนี้เลยมีแรงบันดาลใจในการอัพไดอารี่

ว่าจะอัพเรื่องเพลงนี้อีกครั้งนึง ทั้งที่ความจริงเพลงนี้เราเคยลงไดอารี่ไปแล้วนะน่ะ

(ทั้งสองเวอร์ชั่นอีกต่างหาก)

สักวันฉันจะไปหาเธอ

ในชีวิตเพิ่งเคยห่างกันไกลๆ มันเลยทำให้ใจฉันเองห่วงหาแต่เธอ
บอกกับฟ้าเวลาที่ลมแรงไป อย่าพัดจนหัวใจเธอหนาวสั่น
แม้ตะโกนให้ถึงยังไง ความห่วงนี้ก็คงไปไม่ถึงที่ฟ้าฝั่งนั้น
ฉันต้องการจะไป กับไปโอบกอดเธอเหมือนเดิม
อยู่ห่างกันจนแสนไกล แต่หัวใจอยู่ที่เธอเสมอ
หมดสิ่งใดที่ต้องดูแลตรงนี้ จะไม่ไปที่ไหนไกลตา
ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ไม่ช้าสัญญาว่าฉันจะกลับไปข้างๆเธอ
อดทนรอคอยเข้าไว้ไม่นาน เราก็คงได้พบเจอกัน
หากเธอล้มจะยืนขึ้นเองได้ไหม ใครจะมาปลอบใจเมื่อเธอต้องซ้ำสักวัน
บอกกับฝนเวลาที่โปรยแรงไป อย่าซ้ำเติมถ้าใจเธอไหวหวั่น
แม้ตะโกนให้ถึงยังไง ความห่วงนี้ก็คงไปไม่ถึงที่ฟ้าฝั่งนั้น
ฉันต้องการจะไป กับไปโอบกอดเธอเหมือนเดิม
อยู่ห่างกันจนแสนไกล แต่หัวใจอยู่ที่เธอเสมอ
หมดสิ่งใดที่ต้องดูแลตรงนี้ จะไม่ไปที่ไหนไกลตา
ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ไม่ช้าสัญญาว่าฉันจะกลับไปข้างๆเธอ
อดทนรอคอยเข้าไว้ไม่นาน เราก็คงได้พบเจอกัน
ฉันต้องเก็บน้ำตา ในเวลาที่ใจคิดถึงเป็นห่วง
กลัวเธอเป็นอะไร เธอคงไม่รู้อยากให้เธอได้เห็น แต่ในมุมที่แข็งแรง
อยู่ห่างกันจนแสนไกล แต่หัวใจอยู่ที่เธอเสมอ
หมดสิ่งใดที่ต้องดูแลตรงนี้ จะไม่ไปที่ไหนไกลตา
ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ไม่ช้าสัญญาว่าฉันจะกลับไปข้างๆเธอ
อดทนรอคอยเข้าไว้ไม่นาน เราก็คงได้พบเจอกัน