นานเท่าไหร่แล้ว

13/09/2554

นานมากที่ไม่ได้มาอัพไดอารี่

รู้สึกไม่ดีกับตัวเองเหมือนกัน 

การไม่อัพไดทำให้ไม่มีความทรงจำในนี้อยู่ไปช่วงนึงเลย

แต่ไม่เป็นไร ความทรงจำยังไงก็คือความทรงจำวันยังค่ำ

ถ้ามันคือความทรงจำจริงๆ มันก็ต้องจำได้ดิ จริงปะ?

ช่วงต้นปี มีเพื่อนสนิทในชีวิตจริง เจอไดอารี่นี้ซะงั้น

มันเซริทชื่อจริงนามสกุลจริงเรา แล้วเจอไดป้อม

แล้วมันก็เลยตามไดเรามาจากไดป้อม

ซวยแล้วกู ความลับเยอะมาก(เกี่ยวกะมันด้วยค๊าบบบ)

ต้องมานั่งลบไดอารี่ไปอีกเป็น 10 หน้า

เสียดายและเสียใจมาก แต่ความลับจะต้องเป็นความลับตลอดไป

จำเป็นต้องลบจริงๆ ณ จุดนั้น

มันบอกว่ามันไม่แฮกซ์หรอก มันมีมารยาทฯลฯ

มันเป็นคนดีมากนะ มั่นใจในตัวมันนะ

แต่ฉันหลอนอะ เข้าใจม่ะ ก็ต้องลบไดหน้าที่เกี่ยวกะมันไป

แต่ช่างมัน ก็อย่างที่บอก ถ้ามันคือความทรงจำ

มันก็ต้องจำได้ดิ ทุกต้องป่ะ

-------------------------------------------

ชีวิตราบเรียบมาก ราบเรียบซะจนไม่น่าเชื่อ

ว่าช่วงนึงของชีวิต ฉันเคยทำตัวโลดโผนได้ถึงขนาดนั้น

ฉันยังไม่รู้เลย ว่าจริงๆ แล้ว อะไรคือตัวจริงของฉันกันแน่

ไม่มีใครมานานมาก  ไม่แปลก เพราะไม่ใช่จะสวยสะ

แต่แปลกมากอีกตรงคือ แล้วก็ไม่ไปแอบปลื้มใครซะด้วยนะ

มึนสะขนาด อะไรของฉันก็ไม่รู้

ก็อยู่ไปวันๆ เบื่อเหมือนกัน แต่ก็ทนไหว

ยังไม่ค้นพบตัวเอง ยังไม่มีจุดหมายในชีวิต

ทั้งที่อายุอานามก็ปาเข้าไปมากโข

เห้อ...จุดบอดในชีวิตมากเลยอะ

--------------------------------------

มีเรื่องดีในชีวิตเล็กน้อย อาจจะไม่ใช่จุดเปลี่ยน

แต่ก็ภูมิใจในระดับนึง

ฉันพึ่งสอบ ภาค ก. ครั้งแรกในชีวิต

และฉันก็สอบผ่าน  รู้สึกภูมิใจอยู่นะ

ตอนทำข้อสอบก็ไม่มั่นใจมากเท่าไหร่

ก็อายเค้าน้อ ถ้าไม่ติดขึ้นมา

ทำคณิตไม่ค่อยได้ แต่ไทยสังคมก็พอได้นะ

แต่สุดท้ายก็ติดอยู่นะ ก็รู้นะว่าก็แค่ภาค ก.

แต่ก็ภูมิใจอะ

-------------------------------------

เออ...มีเรื่องประหลาดในชีวิตอีกเรื่องนึง

ข้าเจ้าติดเกมส์จ้า...

ติดเกมส์เลี้ยงหมูใน FB

ติดขั้นบ้าคลั่ง สมัครเฟส 3 เฟสไว้เลี้ยงหมู

มีเติมเงินด้วยนะ กูจะบ้า

ตอนหลังโชคดีหน่อย ฉลาดมีคนอัพคอกให้ฟรี

ไม่งั้นคงหมดหลายตังค์ 555

ขอให้เป็นเกมส์แรกและเกมส์สุดท้ายในชีวิตนะจ๊ะ

-------------------------------------

อัพยาวตามเคย  นี่ขนาดอัพวันแรกในรอบหลายเดือนนะเนี๊ย

ไม่สัญญานะ แต่จะพยายามมาบ่อยๆ